De straathoekwerkers vragen erkenning van hun sociaal werk. Premier Verhofstadt belooft de geldigheidsduur van de preventie- en veiligheidscontracten met drie jaar te verlengen.
Guy Verhofstadt is tevreden met de inspanningen van de straathoekwerkers en bedankt hen voor het goede werk van de afgelopen dagen en weken, die hebben voorkomen dat de toestand in België escaleerde zoals in Frankrijk.
Dat maakte de premier gisteren duidelijk op een ontmoeting met enkele vertegenwoordigers van de straathoekwerkers van de Vlaamse en de Franse Gemeenschap. Beide partijen maakten ook een analyse van de situatie in de probleemwijken in België. Hoe komt het dat de rellen in Frankrijk niet zijn overgewaaid naar de ,,moeilijke wijken'' hier en dat het in steden zoals Antwerpen en Brussel bij akkefietjes is gebleven?
,,Een eerste belangrijke aspect is de goede urbanisatie en de planologie van onze buurtwijken'', zegt Joost Bonte, de coördinator van VOS, de koepel van straathoekwerk in Oost- en West-Vlaanderen.
,,In België zijn de sociale wijken midden in de steden ingeplant, zodat de jongeren niet letterlijk buitengesloten zijn. Zij hebben nog steeds voeling met de samenleving. In Frankrijk liggen vrijwel alle sociale wijken buiten de stadskern, in de banlieues . De jongeren leven daar in totaal isolement."
Toch willen de straathoekwerkers de politieke wereld ook waarschuwen. ,,De explosieve groei van het aantal stadswoningen dat de jongste jaren wordt gerenoveerd om de sociale buurten leefbaarder te maken, maakt dat wonen in de stad duurder wordt. Het duwt de mensen zonder financiële middelen, de zwaksten van de samenleving, de stad uit en regelrecht het isolement in'', zegt Bonte.
De sleutel tot succes is de binding van het ,,sociaal weefsel''. België heeft de jongste jaren steeds meer geïnvesteerd in onderwijs en sociale hulpverlening voor de zwaksten, en dat lijkt te lonen. ,,Frankrijk heeft de fout gemaakt investeringen in sociaal werk sinds 1998 af te bouwen. Die fout maken wij niet", zegt Bonte.
Wel worden die investeringen niet altijd goed besteed, vinden de straathoekwerkers. ,,Ondanks het feit dat onze welvaartsstaat steeds meer investeert in onderwijs en sociale hulp, zijn er steeds meer armen en groeit de kloof in de samenleving. Vooral in het onderwijs is dat merkbaar. Eén op de vijf jongeren haalt geen diploma, dat is problematisch. Kansarmen en probleemjongeren blijven in de kou staan omdat zij aan te veel voorwaarden moeten voldoen'', zegt Bonte.
De sociale structuren van ons land sluiten de zwaksten dus nog altijd uit. ,,Het gevolg daarvan is dat de jongeren zich sociaal overbodig voelen. Ze vinden geen antwoord op hun problemen. Bovendien wijst de hulpsector hen als schuldige aan'', zegt Bonte. De straathoekwerkers zijn dan vaak het laatste luisterende oor voor de jongeren. ,,Door hard te werken in de straat kunnen wij als enigen een vertrouwensrelatie opbouwen met de jongeren in de probleemwijken'', zegt Bonte.
Zelf omschrijven de straathoekwerkers hun methode als die van de ,,actieve benadering".
,,Wij zoeken de jongeren op in hun milieu en territorium'', zegt Rachid Zaimi van de preventiedienst in Lokeren. Rachid werkt al drie jaar als straathoekwerker en is zelf van Marokkaanse afkomst, maar beschouwt dat niet als een voordeel. ,,Ik ben in Lokeren geboren en getogen en ik werk zowel met Marokkaanse, Turkse als Vlaamse jongeren, over de culturen heen'', zegt hij.
De eerste contacten met de jongeren verlopen meestal stroef en aftastend. Het duurt vaak maanden of zelfs jaren voor ze inzien dat de straathoekwerkers hen echt willen helpen. Maar dat loont, vindt Rachid Zaimi.
,,Wij zijn er niet om brandjes te blussen en om vermanend op te treden, maar om de jongeren kansen te bieden. Wij houden hen een spiegel voor. De meeste jongeren willen echt iets aan hun situatie doen. Net als u en ik willen ze een normaal leven leiden. Wij begeleiden hen daarin door samen met de jongeren op zoek te gaan naar oplossingen. Zij respecteren dat.''
Net daar falen de politiediensten, vindt Bonte. ,,Wij willen de jongeren helpen, de politie wil vooral de orde handhaven. Gelukkig beseft de politie steeds meer dat het niet nodig is om machogedrag uit te stralen en hebben steeds meer zonechefs een sociaal diploma.''
De straathoekwerkers zijn blij dat premier Verhofstadt hun inspanningen en resultaten nu eindelijk erkent. ,,Al is het jammer dat de problemen eerst elders moeten escaleren, voor we hier gehoor krijgen'', zegt Bonte. Hij benadrukt dat de straathoekwerkers met te weinig zijn.
Vlaanderen en Nederlandstalig Brussel tellen slechts honderd straathoekwerkers. Tachtig procent daarvan wordt aan het werk gezet via preventie- en veiligheidscontracten, die elk jaar opnieuw worden verlengd. Verhofstadt beloofde alvast de geldigheidsduur van die contracten te verhogen tot vier jaar, om zo meer stabiliteit te creëren.
Dat maakte de premier gisteren duidelijk op een ontmoeting met enkele vertegenwoordigers van de straathoekwerkers van de Vlaamse en de Franse Gemeenschap. Beide partijen maakten ook een analyse van de situatie in de probleemwijken in België. Hoe komt het dat de rellen in Frankrijk niet zijn overgewaaid naar de ,,moeilijke wijken'' hier en dat het in steden zoals Antwerpen en Brussel bij akkefietjes is gebleven?
,,Een eerste belangrijke aspect is de goede urbanisatie en de planologie van onze buurtwijken'', zegt Joost Bonte, de coördinator van VOS, de koepel van straathoekwerk in Oost- en West-Vlaanderen.
,,In België zijn de sociale wijken midden in de steden ingeplant, zodat de jongeren niet letterlijk buitengesloten zijn. Zij hebben nog steeds voeling met de samenleving. In Frankrijk liggen vrijwel alle sociale wijken buiten de stadskern, in de banlieues . De jongeren leven daar in totaal isolement."
Toch willen de straathoekwerkers de politieke wereld ook waarschuwen. ,,De explosieve groei van het aantal stadswoningen dat de jongste jaren wordt gerenoveerd om de sociale buurten leefbaarder te maken, maakt dat wonen in de stad duurder wordt. Het duwt de mensen zonder financiële middelen, de zwaksten van de samenleving, de stad uit en regelrecht het isolement in'', zegt Bonte.
De sleutel tot succes is de binding van het ,,sociaal weefsel''. België heeft de jongste jaren steeds meer geïnvesteerd in onderwijs en sociale hulpverlening voor de zwaksten, en dat lijkt te lonen. ,,Frankrijk heeft de fout gemaakt investeringen in sociaal werk sinds 1998 af te bouwen. Die fout maken wij niet", zegt Bonte.
Wel worden die investeringen niet altijd goed besteed, vinden de straathoekwerkers. ,,Ondanks het feit dat onze welvaartsstaat steeds meer investeert in onderwijs en sociale hulp, zijn er steeds meer armen en groeit de kloof in de samenleving. Vooral in het onderwijs is dat merkbaar. Eén op de vijf jongeren haalt geen diploma, dat is problematisch. Kansarmen en probleemjongeren blijven in de kou staan omdat zij aan te veel voorwaarden moeten voldoen'', zegt Bonte.
De sociale structuren van ons land sluiten de zwaksten dus nog altijd uit. ,,Het gevolg daarvan is dat de jongeren zich sociaal overbodig voelen. Ze vinden geen antwoord op hun problemen. Bovendien wijst de hulpsector hen als schuldige aan'', zegt Bonte. De straathoekwerkers zijn dan vaak het laatste luisterende oor voor de jongeren. ,,Door hard te werken in de straat kunnen wij als enigen een vertrouwensrelatie opbouwen met de jongeren in de probleemwijken'', zegt Bonte.
Zelf omschrijven de straathoekwerkers hun methode als die van de ,,actieve benadering".
,,Wij zoeken de jongeren op in hun milieu en territorium'', zegt Rachid Zaimi van de preventiedienst in Lokeren. Rachid werkt al drie jaar als straathoekwerker en is zelf van Marokkaanse afkomst, maar beschouwt dat niet als een voordeel. ,,Ik ben in Lokeren geboren en getogen en ik werk zowel met Marokkaanse, Turkse als Vlaamse jongeren, over de culturen heen'', zegt hij.
De eerste contacten met de jongeren verlopen meestal stroef en aftastend. Het duurt vaak maanden of zelfs jaren voor ze inzien dat de straathoekwerkers hen echt willen helpen. Maar dat loont, vindt Rachid Zaimi.
,,Wij zijn er niet om brandjes te blussen en om vermanend op te treden, maar om de jongeren kansen te bieden. Wij houden hen een spiegel voor. De meeste jongeren willen echt iets aan hun situatie doen. Net als u en ik willen ze een normaal leven leiden. Wij begeleiden hen daarin door samen met de jongeren op zoek te gaan naar oplossingen. Zij respecteren dat.''
Net daar falen de politiediensten, vindt Bonte. ,,Wij willen de jongeren helpen, de politie wil vooral de orde handhaven. Gelukkig beseft de politie steeds meer dat het niet nodig is om machogedrag uit te stralen en hebben steeds meer zonechefs een sociaal diploma.''
De straathoekwerkers zijn blij dat premier Verhofstadt hun inspanningen en resultaten nu eindelijk erkent. ,,Al is het jammer dat de problemen eerst elders moeten escaleren, voor we hier gehoor krijgen'', zegt Bonte. Hij benadrukt dat de straathoekwerkers met te weinig zijn.
Vlaanderen en Nederlandstalig Brussel tellen slechts honderd straathoekwerkers. Tachtig procent daarvan wordt aan het werk gezet via preventie- en veiligheidscontracten, die elk jaar opnieuw worden verlengd. Verhofstadt beloofde alvast de geldigheidsduur van die contracten te verhogen tot vier jaar, om zo meer stabiliteit te creëren.
