Kinderen doen minder een beroep op geestelijke gezondheidszorg dan volwassenen. Hoewel het aantal psychiatrische problemen even groot is. Dat zegt professor Dirk Deboutte van UCIKAP, het centrum voor jeugdpsychiatrie van het Gentse universitair ziekenhuis.
,,We openden begin vorig jaar de deuren. Na vijf maanden hadden we al een wachtlijst. als je een afspraak wil, moet je nu drie tot vier maanden wachten.'' Het centrum vindt sinds kort onderdak in een vernieuwde vleugel van het Universitair ziekenhuis te Gent.
Volgens professor Deboutte zijn er evenveel kinderen met psychiatrische problemen als volwassen. Het gaat om ongeveer 20 procent. ,,Bij de helft ervan is de stoornis zo zwaar dat het een negatieve invloed heeft op hun ontwikkeling en functioneren. Vaak duren de problemen voort als ze volwassen zijn.''
Hij ging na hoeveel patiënten met zware stoornissen op een of andere manier een beroep doet op geestelijke gezondheidszorg. Bij volwassen gaat het om 1,5 procent, bij kinderen is dat slechts 0,3 procent. ,,Van alle plaatsen in de psychiatrie staat vijf procent ter beschikking van minderjarigen, hoewel ze een vijfde van de bevolking uitmaken en ze even vaak met psychiatrische problemen kampen. Er is ook een grote discrepantie tussen Vlaanderen, Brussel en Wallonië'', aldus professor Deboutte.
De problemen waar kinderen mee kampen, vallen uiteen in drie groepen. Er zijn ontwikkelingsstoornissen, zoals autisme, adhd, depressie, angst- en dwangstoornissen. Een tweede groep omvat stoornissen als gevolg van trauma's, vaak zijn dit confrontaties met geweld, zoals mishandeling en misbruik. Een derde categorie zijn relatiestoornissen. Zo kan de gehechtheid tussen ouders en kinderen problematisch zijn, wat gevolgen heeft op de manier waarop kinderen met leeftijdsgenootjes omgaan.
,,Zowat twintig jaar geleden hing er rond jeugdpsychiatrie een taboe. Nu is er toch wel een kentering, dat blijkt ook uit de wachtlijsten. Wel stellen we vast dat mensen uit lagere sociaal-economische milieus moeilijker hun weg vinden.''
In de meeste gevallen komen de ouders zelf aankloppen, soms ook kinderartsen of organisaties uit de bijzondere jeugdzorg of justitie. Het is niet altijd gemakkelijk om symptomen te herkennen. ,,Vaak komt het neer op gedrag dat teveel of net te weinig wordt gesteld. Sommige problemen herken je gemakkelijker, zoals agressiviteit of ernstige impulsiviteit. Bij depressie zijn kinderen vaak moeilijk of zeurderig, maar dat is moeilijker te duiden.''
Deboutte wijst er op dat bepaalde problemen meer in de kijker lopen dan andere. ,,Meer en meer volwassenen en organisaties bekommeren zich bijvoorbeeld om autisme en adhd, wat heel positief is. Het bepaalt mee welk beeld naar buiten komt.
De keerzijde is dat sommige andere problemen te weinig aandacht krijgen, zoals angststoornissen. Hiervoor worden geen specifieke middelen vrijgemaakt. We moeten er over waken dat de beperkte middelen die de overheid ter beschikking stelt, ook ten dienste komen van die kinderen en ouders die niet in staat zijn op de barricades te klimmen.''
Volgens professor Deboutte zijn er evenveel kinderen met psychiatrische problemen als volwassen. Het gaat om ongeveer 20 procent. ,,Bij de helft ervan is de stoornis zo zwaar dat het een negatieve invloed heeft op hun ontwikkeling en functioneren. Vaak duren de problemen voort als ze volwassen zijn.''
Hij ging na hoeveel patiënten met zware stoornissen op een of andere manier een beroep doet op geestelijke gezondheidszorg. Bij volwassen gaat het om 1,5 procent, bij kinderen is dat slechts 0,3 procent. ,,Van alle plaatsen in de psychiatrie staat vijf procent ter beschikking van minderjarigen, hoewel ze een vijfde van de bevolking uitmaken en ze even vaak met psychiatrische problemen kampen. Er is ook een grote discrepantie tussen Vlaanderen, Brussel en Wallonië'', aldus professor Deboutte.
De problemen waar kinderen mee kampen, vallen uiteen in drie groepen. Er zijn ontwikkelingsstoornissen, zoals autisme, adhd, depressie, angst- en dwangstoornissen. Een tweede groep omvat stoornissen als gevolg van trauma's, vaak zijn dit confrontaties met geweld, zoals mishandeling en misbruik. Een derde categorie zijn relatiestoornissen. Zo kan de gehechtheid tussen ouders en kinderen problematisch zijn, wat gevolgen heeft op de manier waarop kinderen met leeftijdsgenootjes omgaan.
,,Zowat twintig jaar geleden hing er rond jeugdpsychiatrie een taboe. Nu is er toch wel een kentering, dat blijkt ook uit de wachtlijsten. Wel stellen we vast dat mensen uit lagere sociaal-economische milieus moeilijker hun weg vinden.''
In de meeste gevallen komen de ouders zelf aankloppen, soms ook kinderartsen of organisaties uit de bijzondere jeugdzorg of justitie. Het is niet altijd gemakkelijk om symptomen te herkennen. ,,Vaak komt het neer op gedrag dat teveel of net te weinig wordt gesteld. Sommige problemen herken je gemakkelijker, zoals agressiviteit of ernstige impulsiviteit. Bij depressie zijn kinderen vaak moeilijk of zeurderig, maar dat is moeilijker te duiden.''
Deboutte wijst er op dat bepaalde problemen meer in de kijker lopen dan andere. ,,Meer en meer volwassenen en organisaties bekommeren zich bijvoorbeeld om autisme en adhd, wat heel positief is. Het bepaalt mee welk beeld naar buiten komt.
De keerzijde is dat sommige andere problemen te weinig aandacht krijgen, zoals angststoornissen. Hiervoor worden geen specifieke middelen vrijgemaakt. We moeten er over waken dat de beperkte middelen die de overheid ter beschikking stelt, ook ten dienste komen van die kinderen en ouders die niet in staat zijn op de barricades te klimmen.''
