Beginnende huisartsen zitten allerminst om werk verlegen. Wekelijks staan ze gemiddeld 68 uren ter beschikking van de patiënten, goed voor 17 patiënten per dag. Dat blijkt uit een rondvraag van de Artsenkrant bij 415 huisartsen jonger dan 35.
Het prestige van de huisarts daalt: ze verdienen te weinig en ze moeten te hard werken. Dat is tenminste het beeld dat vaak naar voren komt. De Artsenkrant ging 415 jonge huisartsen vragen of het beeld overeenkomt met de werkelijkheid. Dat ze hard moeten werken, klopt in elk geval. Gemiddeld staat een jonge huisarts 68 uur per week klaar voor de patiënten. Daar zijn de wachtdiensten niet in begrepen. Jonge mannen halen zelfs 75 uur, bij de vrouwelijke huisartsen schommelt de werkweek rond 60 uur.
Ze moeten ook niet klagen over een tekort aan patiënten. Dagelijks komen gemiddeld 17 zieken over de vloer. Slechts negen procent van de ondervraagden moet het met minder dan tien patiënten per dag stellen. Toch blijft het loon een heikel punt. Vier op de tien zeggen dat ze voor hun opleidingsniveau te weinig verdienen. Toch is ongeveer de helft tevreden met wat er maandelijks in het laatje komt. Slechts vijftien procent is (helemaal) niet tevreden.
Gevraagd waarom ze toch voor het beroep kiezen, antwoordt in Vlaanderen de grootste groep 'wegens het sociaal contact'. In Wallonië zijn de huisartsen geëngageerder. Daar zegt een meerderheid dat voor hen het 'sociaal engagement' de doorslag heeft gegeven. Als belangrijke pluspunten van het beroep worden de ,,sociale contacten'' genoemd, maar ook het feit dat men zijn eigen baas is.
Jonge huisartsen gaan minder dan hun oudere collega's op huisbezoek. Nog dertig procent van het totaal aantal patiëntencontacten zijn huisbezoeken. Bij alle huisartsen samen is dat nog veertig procent. Vooral in Vlaanderen daalt het aantal huisbezoeken. Ook groepspraktijken zijn strenger en sporen patiënten aan naar de praktijk te komen.
Ze moeten ook niet klagen over een tekort aan patiënten. Dagelijks komen gemiddeld 17 zieken over de vloer. Slechts negen procent van de ondervraagden moet het met minder dan tien patiënten per dag stellen. Toch blijft het loon een heikel punt. Vier op de tien zeggen dat ze voor hun opleidingsniveau te weinig verdienen. Toch is ongeveer de helft tevreden met wat er maandelijks in het laatje komt. Slechts vijftien procent is (helemaal) niet tevreden.
Gevraagd waarom ze toch voor het beroep kiezen, antwoordt in Vlaanderen de grootste groep 'wegens het sociaal contact'. In Wallonië zijn de huisartsen geëngageerder. Daar zegt een meerderheid dat voor hen het 'sociaal engagement' de doorslag heeft gegeven. Als belangrijke pluspunten van het beroep worden de ,,sociale contacten'' genoemd, maar ook het feit dat men zijn eigen baas is.
Jonge huisartsen gaan minder dan hun oudere collega's op huisbezoek. Nog dertig procent van het totaal aantal patiëntencontacten zijn huisbezoeken. Bij alle huisartsen samen is dat nog veertig procent. Vooral in Vlaanderen daalt het aantal huisbezoeken. Ook groepspraktijken zijn strenger en sporen patiënten aan naar de praktijk te komen.
